(رۆژی دووه‌م )

ته‌ماشا گوڵی من !
له‌نێوانمان سێبه‌رێکه سپی
وه‌ک وه‌هم
نه‌ ده‌ڕوا نه ده‌وه‌ستێ
تۆ ئه‌ڵێی فریشته‌یت و
په‌ڕه‌کانی ئاسمانت به خۆتا داوه‌
منیش بارانێکی به په‌له‌م
ده‌ست له مه‌نتقی چه‌تره‌کان وه‌رئه‌ده‌م .

گوڵی من!
به‌یانییه‌ک ئه‌مرم و
به من چی فه‌لسه‌فه‌ یانێ چی
فه‌لسه‌فه‌ی من تۆ ی
که قه‌ناعه‌ت به ئاسمان دێنێ
له باران زیاتر
هیچ خوایه‌ک
رۆحم ناخاته وه‌سوه‌سه‌ی هه‌ڵفرین.

(گ.به‌هرامی)